کنت
(کُ) [ فر. ] (اِ.) لقبی اشرافی در اروپا.
(کُ تْ) [ فر – تر. ] (ص مر. اِمر.) آن که فروش جنس یا اجناسی را به ادارات دولتی و شرکتها مقاطعه کند، مقاطعه کار، پیمانکار.
(کُ تْ) [ فر. ] (اِ.)
۱- تضاد احساسات و افکار و رنگها.
۲- میزان اختلاف میان روشن ترین و تیره ترین بخش یک تصویر.
(کُ تِ) [ فر. ] (اِ.) بزرگترین و بم ترین آلات موسیقی و آن از سازهای اصلی و شبیه ویولن و ویولن سل است ولی انتهایش به زمین متکی است و ایستاده نواخته میشود.