مقله

(مُ لِ) [ ع. مقله ] (اِ.) سیاهی چشم. ج. مقل.

    مقمر

    (مُ مِ) [ ع. ] (ص.) مهتابی، شب مهتابی.

      مقنب

      (مِ نَ) [ ع. ] (اِ.) جماعتی سوار که به طمع غارت همراه لشکر شوند. ج. مقانب.

        مقنطر

        (مُ قَ طَ) [ ع. ] (اِمف. ص.)
        ۱- کامل شده.
        ۲- تمام بنا شده.
        ۳- طاق زده شده. مقنع (مُ نِ) [ ع. ] (اِفا.) قانع کننده.

          مقنع

          (مُ قَ نَّ) [ ع. ] (اِمف.)
          ۱- کسی که سر و صورت خودرا پوشانیده.
          ۲- مردی که کلاه خود بر سر نهاده.

            مقنعه

            (مِ یا مَ نَ عَ) [ ع. مقنعه ] (اِ.) روسری.

              پیمایش به بالا