نبس
(نَ بَ) (اِ.) نک. نبسه.
نبط
(نَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) برآمدن آب از چاه و زمین.
۲- (مص م.) برآوردن آب از چاه.
۳- ظاهر کردن چیزی را.
۴- نشر علم و معرفت.
نبط
(نَ بَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- نخستین آبی که از چاه – – به هنگام حفر آن – – ظاهر شود.
۲- غور آب.
۳- غور مرد، باطن وی.
