بهاء

(بَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- روشنی، درخشندگی.
۲- زیبایی، نیکویی.
۳- زینت، آرایش.
۴- رونق.

    بهادر

    (بَ دُ) [ تر. ] (ص.) دلیر، دلاور، شجاع.

      بهار

      (بَ) [ په. ] (اِ.) اولین فصل سال شامل سه ماه: فروردین، اردیبهشت و خرداد.

        بهار

        دادن (~. دَ) (مص ل.) در فصل بهار، با لشکر در جایی اقامت کردن.

          بهار نارنج

          (بَ. رِ) (اِ.) شکوفه نارنج که در عطرسازی، ساختن اسانس و تهیه مربا کاربرد دارد.

            بهاربند

            (~. بَ) (اِ.)
            ۱- جای بستن چارپایان در بهار و تابستان که سقف ندارد.
            ۲- خانه هواگیر ویژه فصل بهار.

              بهارخواب

              (~. خا) (اِ.) ایوان سرپوشیده‌ای که بخشی از اطرافش باز است، مهتابی.

                پیمایش به بالا