کن

(سَ) (کن.) پُرطاقت، مقاوم.

(س یا سَ) [ په. ] (ص.) = سپید:
۱- آن چه که به رنگ برف یا شیر باشد، ابیض. مق. سیاه. اسود.
۲- (کن.) ظاهر، نمایان. سفید و اسپید و سپی نیز گویند.

(~. سَ) (ص مر.)
۱- تر و تازه، دارای طراوت.
۲- (کن.) شاد، خوشحال.
۳- (کن.) کامکار، صاحب دولت.

(سَ رُ س. کَ دَ) (مص م.) (کن.) با فریب و نیرنگ دارایی کسی را یکباره از دستش ربودن.

(زِ)
۱- (اِ.) زرشک.
۲- (ق.) (عا.) به طور ناگهانی، غفلتاً. ؛ ~ و زورت (کن.) سخن یاوه و بیهوده.

(~. نِ) (ص مر.)
۱- ساکن زاغه.
۲- (کن.) بینوا، تهی دست.

۱ – (اِ.)کلاغ سیاه، غراب.
۲- (ص.) کبود.
۳- (کن.) فتنه. ؛ ~سیاه کسی را چوب زدن کنایه از: بدون اطلاع او و برای کنجکاوی در کارش، او را تعقیب کردن.

(دِ)(ص مر.)(کن.) سیاه دل، سخت دل.

[ په. ] (اِ.)
۱- موهای صورت مردان.
۲- موی بلندی که بر چانه و زیر چانه برخی جانوران می‌روید. ؛ ~ گرو گذاشتن (کن.) تعهد اخلاقی سپردن. ؛ ~ و قیچی را به دست کسی دادن (کن.) در کاری به کسی اختیار کامل دادن. ؛ به ~ کسی خندیدن (کن.) او را مسخره کردن.

(~. دِ) (ص مر.)
۱- عارف، آگاه.
۲- (کن.) نابینا، کور.