صفت

(گُ) (ص مر.) گلگون، گلرنگ.

(گُ) (ص شغ.) آن که گل در باغ‌ها و باغچه‌ها می‌کارد.

(گِ غَ) (ص شغل.) = گل گر: بنا، گل کار.

(گُ. رَ) (ص مر.) به رنگ گل، سرخ رنگ.

(~. عِ) [ فا – ع. ] (ص مر.) زیباروی، خوش سیما.

(گُ) (ص نسب. اِ.)
۱- گلفروشی.
۲- باغبانی.

(گَ) (ص فا.) دست به گریبان، دست به یقه.

(~.) (ص فا.) تون تاب، کسی که آتش خانه حمام را روشن می‌کند.

(گُ) (ص فا.)
۱- گل افشان، گلریز.
۲- معطر، خوشبو.