اسم

(شَ) (اِ.) نی و چوبی که حلاج پنبه را با آن می‌زند.

(~.) (اِ.)
۱- شاخ درخت.
۲- شوشه، شفشه.

(شَ هَ) (اِ.)۱ – آهن یا فولاد سوراخ سوراخ که زرگران به وسیله آن طلا و نقره را می‌کشند تا ب ه صورت سیمی باریک درآید.
۲- کمان حلاجی.
۳- شاخسار.

(~.) (اِ.) موی چندی از کاکل و زلف معشوق که بر روی او افتاده باشد.

(شَ ش) (اِ.)
۱- شوشه طلا و نقره.
۲- شاخه راست و نازک درخت.
۳- چوبی که حلاجان با آن پنبه زنند.

(شَ غَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) برانگیختن فتنه و فساد.
۲- (اِ.) آشوب، شور و غوغا.

(شُ) [ ع. ] (اِ.) کار، پیشه.

(ش) [ ع. شفاء ]
۱- (مص ل.) تندرستی یافتن پس از بیماری.
۲- (اِمص.) بهبودی، تندرستی.
۳- (اِ.) درمان.