اسم

(شَ عَ فَ یا فِ) [ ع. شعفه ] (اِ.)
۱- سر کوه، رأس جبل.
۲- پاره‌ای از موی مجتمع در سر.
۳- باران نرم.
۴- سر قلب، آن جا که به علاقه رگ آویزان است ؛ ج. شعف، شعوف، شاف، شعفات.

(شُ لَ یا لِ) [ ع. شعله ] (اِ.)
۱- زبانه آتش.
۲- فروغ، روشنی.

(شُ) [ ع. ] (اِ.) جِ شعب ؛ قبایل بزرگ.

(شَ عِ) [ ع. ] (اِ.) جو.

(شَ) (اِ.) شاخ.

(شَ) (اِ.) ترکش، تیردان.

(شُ) (اِ.) خاکستر و بقایای حاصل از سوختن اشنان قصارین که حاوی مقداری کربنات پتاسیم است و به همین جهت در صابون سازی به کار می‌رود؛ سنگ گازران، حجرلوقواغرافس.

(شَ) [ په. ] (اِ.) جانوری است پستاندار از راسته گوشت خواران شبیه به سگ، که دارای دُمی پُر مو می‌باشد.