اسم

(شَ رَ) [ ع. ] (اِ.) پاره آتش که به هوا پرد.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- قرار، پیمان.
۲- الزام و تعلق امری به امر دیگر.

(شَ یا شُ طِ) [ هند ] (اِ.) باد موافق.

(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- دین.
۲- روش آیین.

(ش عَ) [ ع. شرعه ] (اِ.)
۱- شریعت، سنت.
۲- مثل.
۳- راهی که به سوی آب رود.
۴- عادت.

(شَ) (اِ.) صدای پا.

(شَ فِ) (اِ.)
۱- صدای پا.
۲- مطلق آواز.

(شُ فَ) [ ع. شرفه ] (اِ.) کنگره دیوار، کنگره قصر. ج. شُرُفات.