اسم

(یِ) [ ع. شائق ] (اِفا.) راغب، مشتاق.

[ په. ] (ص مر.)
۱- سزاوار.
۲- درخور شاه.
۳- هر چیز خوب و گران بها.
۴- فراخ.
۵- خزانه.
۶- گنج شاهانه.
۷- از عیوب قافیه‌است و آن تکرار علامت جمع باشد در قافیه. شایورد (یْ وَ) (اِمر.)
۱- هاله، خرمن ماه.
۲- پرده‌ای است از موسیقی.

(اِمر.)
۱- رود بزرگ.
۲- نوعی ساز.

(سَ) (اِمر.)
۱- سوار دلاور و چالاک.
۲- اسب شاه.

(هِ) [ ع. ] (اِفا.) بلند، مرتفع.

(اِمر.) کار بزرگ و نمایان، کاری که در آن هنرنمایی کرده باشند.

(هَ) (اِ. ص.) لقب شاه ایران، شاه شاهان، پادشاه بزرگ، شاهنشه و شهنشه نیز گویند.

(نِ) (اِمر.)
۱- تخت، جای نشستن شاه.
۲- قسمتی از اتاق که سطح آن بالاتر از قسمت‌های دیگر بود، مخصوص نشستن بزرگان.