اسم

سنبک

(سُ بُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- کنار سم ستور.
۲- اول هر چیز.
۳- زمین صعب و کم فایده ؛ ج. سنابک.

    سنبل

    (سُ بُ) (اِ.) = زمبل. زمبول: گیاهی است از تیره سوسنی‌ها دارای برگ‌های دراز و گل‌های خوشه‌ای به رنگ بنفش. پیاز آن را در گلدان می‌کارند.

      سنبل الطیب

      (سُ بُ لُ طّ) (اِمر.) گیاهی است علفی، پایا و خودرو، ریشه اش معطر و ساقه اش راست و برگ‌هایش متقابل. ریشه و ساقه‌های زیرین این گیاه دارای اسانس اسید والرینیک و اسید مالیک و مواد قندی است که در طب کاربرد فراوان دارد.

        سنبله

        (سُ بُ لَ یا لِ) [ ع. سنبله ] (اِ.)
        ۱- یک خوشه.
        ۲- از صورت‌های فلکی جنوبی و ششمین برج از بروج دوازده گانه که خورشید شهریور ماه در آن دیده می‌شود.

          سن

          (س نُ) [ ع. ] (اِ.)
          ۱- دندان.
          ۲- عُمر.

            سنبه

            (سُ بَ یا بِ) (اِ.) = سمبه: میله‌ای فلزی برای پر کردن تفنگ‌های سر پر یا تمیز کردن لوله تفنگ‌ها. ؛ ~ را پر زور دیدن مخاطب یا طرف معامله را مصالحه ناپذیر یافتن، خود را با شخص محکم و سمجی مواجه دیدن.

              سنا

              (سَ) [ ع. ] (اِ.) گیاهی است از تیره پروانه واران (سبزی آساها) که دارای چند گونه‌است. برگ‌هایش متناوب و مرکب بدون برگچه انتهایی است. گل‌هایش زرد رنگ و میوه اش نیامک و محتوی چند دانه‌است. میوه و برگ مختلف سنا دوای تلخ مسهلی است که به صورت دم کرده یا پودر به کار می‌رود، عشرق.

                سنا

                (س) [ فر. ] (اِ.) مجلسی که اعضای آن از بزرگان و اعیان کشور برگزیده شوند.

                  Scroll to Top