اسم

(~.) (اِ.) آستانه (در)، کفش کن.

(سَ یا س نِ) (اِ.) نک آستانه.

(سُ یا سَ وَ) (اِ.)
۱- صفه بلندی که سقف آن را به ستون هاافراشته باشند.
۲- بالا – خانه‌ای که پیش آن مانند ایوان گشاده باشد.

(سَ وَ یا وِ) (اِ.) مکر، حیله.

(س رِ) [ په. ] (اِ.)
۱- اجرام نورانی در آسمان که نورشان به علت حرارت زیادشان می‌باشد، بسته به شدت حرارت رنگ ستاره‌ها فرق می‌کند.
۲- جرقه. ؛ ~ سهیل بودن کنایه از: کم پیدا و دیریاب بودن.

(س) (اِ.) = استاغ:
۱- کره اسب که هنوز بر پشتش زین نگذاشته باشند.
۲- اسب نازاینده.
۳- زن نازا، عقیم.