اسم

(مِ) [ ع. ] (ص.) مرتفع. (?(سامکات (مِ) [ ع. ] (اِ.)دو ستاره سماک رامح و سماک اعزل در صورت‌های فلکی عوّا و سُنبله.

(مَّ) [ ع. سامه ] (اِ.) خاصه، خاص ؛ مق. عامه.

(مِ) (اِ.)
۱- پیمان، عهد.
۲- سوگند.
۳- قرض، دین.
۴- پناه، پناهگاه.

۱ – (اِ.) طرز، روش.
۲- قاعده، قانون.
۳- رسم، عادت.
۴- پسوند شباهت: دیوسان.
۵- در اصطلاح ارتش بازدید سپاهیان از طرف فرمانده‌است به این طریق که فرمانده از برابر صف سربازان که به طور منظم ایستاده‌اند عبور می‌کند.

(اِ.)
۱- سوهان.
۲- سنگی که با آن کارد و شمشیر و غیره را تیز کنند.

(اِ.) بهره، پاره.

(نْ تِ) [ انگ. ] (اِ.) مرکزگرایی ؛ نوعی نظام حکومتی که در آن همه امور کشور از یک مرکز رهبری می‌شود، نقطه مقابل کشورهایی که به صورت فدرال یا حکومت‌های ایالتی و ولایتی اداره می‌شوند.

(تِ رُ زُ) [ فر. ] (اِ.) یکی از اندامک‌های درون یاخته‌ای که در تقسیم سلولی فعالانه شرکت می‌کند، میان تن. (فره).