(دَ) [ په. ] (اِ.) = دهن: قسمت مقدم و فوقانی لوله گوارشی که توسط لبها به خارج باز میشود و در آن اندامهای مختلف مانند دندانها و زبان و غیره وجود دارد. غذا داخل آن میشود و پس از جویده شدن به وسیله لوله مخصوصی وارد معده میگردد و همچنین صوت از آن خارج میشود. ؛~خود را آب کشیدن کنایه از: استغفار کردن.
(دَ نُ) (اِ.)
۱- زیور و آرایش زنان.
۲- نقصان، کاهش.
۳- هر دو چیز که در کیفیت و کمیت به یکدیگر نزدیک باشد.
۴- عدد نود (۹۰ = ۹ * ۱۰). تسعین.
(دَ دَ نِ یا نَ) [ ع. دندنه ]
۱- (مص ل.) با خود سخن نرم گفتن.۲ – (اِ.) صدای مگس و زنبور.
۳- سخن آهسته و زیر لبی که فهمیده نشود.
(دَ دِ) (اِ.)
۱- هر یک از استخوانهای خمیده قفسه سینه که از پشت به مهرهها وصل میشود.
۲- وسیلهای برای حرکت یا تغییر دادن سرعت در اتومبیل. ؛ از ~ چپ بلند شدن کنایه از: سر حال نبودن.
