اسم

(دَ هَ) [ ع. ] (اِ.) سطوت خاصی است که خرد محب را از جهت هیبت محبوب خود مصدوم کند.

(دِ) (اِ.)
۱- شکاف کوه.
۲- دره.

(دَ) (اِ.) بانگ، فریاد.

(دَ) [ معر. ] (اِ.) جِ دهقان ؛ دهقانان.

(دَ) [ په. ] (اِ.) = دهن: قسمت مقدم و فوقانی لوله گوارشی که توسط لب‌ها به خارج باز می‌شود و در آن اندام‌های مختلف مانند دندان‌ها و زبان و غیره وجود دارد. غذا داخل آن می‌شود و پس از جویده شدن به وسیله لوله مخصوصی وارد معده می‌گردد و همچنین صوت از آن خارج می‌شود. ؛~خود را آب کشیدن کنایه از: استغفار کردن.

(دِ) [ په. ] (اِ.) روستا، آبادی کوچک.