اسم

(خُ. زِ) (اِمر.) شاخه‌های خشک که از درخت ببرند.

(خُ) (اِمر.)
۱- بی هنر، بی فضل.
۲- بی خبر از عشق.

(~.) (اِمر.)
۱- زخم و جراحت.
۲- حیله و نفاق.

(خُ) (اِمر.) = خشگار:
۱- آردی که سبوس نگرفته باشند.
۲- نانی که از آرد مذکور گیرند.
۳- نوعی شیرینی که از آرد مذکور سازند و در ولایات شمالی در شهرهای ساحلی بحر خزر مصرف کنند.

(خُ) (اِمر.) پی جویی، تفحّص.

(خُ) (اِمر.) میوه‌های خشک شده مانند توت، آلو، زردآلو و هلو.

(خُ) (اِمر.) سرزمینی که از آب بی بهره‌است، زمین بی آب و گیاه ؛ خشک – زار، خشک سر.