اسم

خارق

(رِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- پاره کننده.
۲- (اِ.) هر چه که برخلاف نظم طبیعی باشد.

    خارکن

    (کَ)
    ۱- (ص فا.) کسی که خار را از زمین می‌کند.
    ۲- (اِ.) آهنگی در موسیقی قدیم.

      خاز

      (اِ.) نوعی پارچه کتانی مانند متقال.

        خازن

        (زِ) [ ع. ] (اِفا. اِ.)
        ۱- خزانه دار.
        ۲- نام قطعه‌ای است در بعضی از دستگاه‌های برقی که انرژی به صورت برق در آن ذخیره می‌شود.

          خازه

          (زِ) (اِ.)
          ۱- سرشته، خمیر کرده.
          ۲- گِلی که مخصوص مالیدن به دیوار بود.

            خاستگاه

            (اِمر.)جایی که چیزی ازآن برمی خیزد یا در آن پدید می‌آید، منشأ، منبع.

              پیمایش به بالا