اسم تکیه (تَ یِ) [ ع. تکیه ] ۱- (مص ل.) پشت دادن به چیزی. ۲- (اِ.) جایی وسیع برای انجام مراسم عزا و روضه خوانی.
اسم مرکب تکیه گاه (~.) [ ع – فا. ] (اِمر.) ۱- جای تکیه دادن. ۲- پشتی. ۳- پشت و پناه. ۴- آن چه وزن جسمی را تحمل کند (فیزیک).