تبرء
(تَ بَ رُّ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بیزار شدن.
۲- (اِمص.) بیزاری.
اسم
تبرز
(تَ بَ رُّ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) برتری یافتن، پیشی جستن.
۲- برآمدن به صحرا برای قضای حاجت.
۳- (اِمص.) فزونی، برتری ؛ ج. تبرزات.
تبرزین
(تَ بَ) (اِمر.) نوعی سلاح به شکل تبر که در گذشه در پهلوی زین میبستند یا درویشان در دست میگرفتند.
تبذل
(تَ بَ ذُّ) [ ع. ]
۱- (مص م.) بخشیدن، اعطا کردن.
۲- (مص ل.) خوشرویی کردن.
۳- (اِمص.) خوش رویی، گشاده رویی.
تباشیر
(تَ) (اِ.)
۱- مادهای سفید رنگ که از درون نی هندی گیرند. در گذشته در طب به کار میرفت.
۲- اول صبح، اول هر چیزی.
۳- خبر خوش، مژده.
