اسم

(بَ یِّ) (اِ.) اشعاری که درباره فصل بهار گفته شود.

(بِ) (اِ.) اسب نجیب و اصیل که برای جفت گیری آن را در میان گله اسب رها کنند.

(بَ نِ) [ په. ] (اِ.)
۱- عذر نابجا.
۲- بازخواست.
۳- سبب، باعث.

(بَ یِ) [ ع. بهائم ] (اِ.) جِ بهیمه ؛ چار – پایان، ستوران.

(بُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- کذب، دروغ.
۲- افترا.

(بَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- روشنی، درخشندگی.
۲- زیبایی، نیکویی.
۳- زینت، آرایش.
۴- رونق.

(~.) (اِ.) بتخانه، بتکده.