اسم

(هَ جَ) [ ع. ] (اِ.) جِ هجنه.

(هَ ب) [ ع. ] (اِ.) زمین پست و هموار که اطرافش بلند باشد.

(هِ) [ فر. ] (اِ.) بیماری التهابی ای که بر اثر عواملی مانند ویروس‌ها، سموم، داروها و غیره به وجود می‌آید.

(هَ یا هُ) (اِ.) فرق سر، تارک سر.

(هَ یُ) (اِ.) افیون، تریاک.

(هِ تِ) [ یو. ] (اِ.) بخشی از سپاهیان اسکندر مقدونی که افراد آن از صنف سواره نظام و از حیث قوت جسمانی و قدرت جنگی و فنون آن در میان دیگر صنوف ممتاز بودند.

(هَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بانگ کردن.
۲- (اِ.) آواز بلند.