اسم

(رَ) (اِ.) سنگی که گازران جامه بر آن زنند و شویند.

(~.) (اِ.) غوره، حصرم.

(گَ وُ) (اِ.) [ مغ. ] = گورگه: طبل، کوس.

(رَ) (اِ.) [ تر – جغتابی ]
۱- حلقه‌ای که لشکری در گرد چیزی تشکیل دهد.
۲- نوعی اردوگاه که به وسیله گردونه‌هایی – که به شکل دایره تنظیم کنند – سنگربندی شود.

(~.)(اِ.)۱ – وضع یا کیفیت گود بودن.
۲- داشتن کف یا بستری در پایین تر از سطح محیط.

(اِ.) قبر، جای دفن مرده. ؛ ~ خود را کندن کنایه از: اسباب نابود خود را فراهم کردن ؛ ~ خود را گم کردن کنایه از: رفتن و ناپدید شدن شخص بد یا دشمن.

(اِ.)
۱- گورخر.
۲- جای بی آب و علف.