اسم

(کِ) (اِ.) نمد.

(اِ.) کاهلی، تنبلی.

(کَ) (اِ.)
۱- اندوه، ملالت.
۲- خفه کردن، خفگی.

(اِ.) گیاه، علف.

(کَ) (اِ.) = کویشه. گویس. گویش. گویشه: ظرف دوغ و ماست.

(کَ) (اِ.) موی میان سر، کاکل.

(~.) (ادات استفهام، ق. استفهام زمان)
۱- چه وقت ¿ چه زمان ¿: کی آمد، کی رفت.
۲- چگونه، چطور.

(کَ) (اِ.) پادشاه بزرگ و قهار.

[ ع. ]
۱- (مص م.) داغ کردن.
۲- (اِ.) نشان سوختگی در پوست، داغ.