اسم

(قَ قِ یا قَ) [ ع. قشقه ] (اِ.)
۱- تیرگی نشان پیشانی اسب.
۲- در فارسی: نشانی که کافران بر پیشانی کنند از زعفران و صندل و غیره.

(قِ) [ تر. ] (اِ.) گرمسیر، محل گرم که در زمستان به آنجا کوچ کنند.

(قِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- آبراهه.
۲- سرشت، طبیعت.
۳- پیه.
۴- گوشت پخته و سرخ شده.

(قَ) [ تر. ] (اِ.) آلت فلزی دندانه دار که بر بدن چارپایان می‌کشند.

(قِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- بهره و نصیب.
۲- جزیی از کل. ج. اقسام.

(قَ سَ) [ ع. ] (اِ.) سوگند. ج. اقسام.

(قِ مَ) [ ع. قسمه ] (اِ.)
۱- بهره، نصیب.
۲- جزء.
۳- سرنوشت، تقدیر.

(قَ زّ) [ تر. ] (اِ.)
۱- نام قومی از تاتار.
۲- نام قدیم سربازان روس.

(قَ گَ) (اِ.)
۱- خفتان، لباس جنگ.
۲- نهالی، توشک. کژاغند و قزاگند و کزاگند و کجاکند نیز گفته می‌شود.

(قَ وَ یا وِ) (اِ.) = قژاوه: کجاوه، مجمل.