اسم

(قَ رَ چَ) (اِ.) یکی از نغمات فرعی ایران که توسط آن می‌توان از سه گاه وارد شور شد.

(قَ) (اِ.)
۱- زخم.
۲- اثر گزیدگی سلاح.
۳- آبله ریز که بر اندام برآید.

(قِ) [ ع. ] (اِ.) بوزینه، میمون. ج. قرد.

(قَ سَ نَ یا نِ) = کرسنه: (اِ.) چرک و ریمی که بر روی جراحت بسته و سخت شده باشد.

(قَ رَ شَ) (اِ.) ششمین صورت از صور هشتگانه حروف جمل. شامل: ق ر ش ت.

(قَ رَّ بِ) [ ع. ] (اِ.) شیشه شراب، صراحی.

(قَ) [ ع – فا. ] (اِ.) بهترین قسم خرما است.

(قَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- آب صاف پاکیزه که چیزی با وی نیامیخته باشد.
۲- زمین بی آب و گیاه.