اسم

(اِ.) = فوزه:
۱- پوز، گرداگرد دهن.
۲- آروغ.

(اِ.) نعره، فریاد.

(طِ) [ معر. ] (اِ.) نک فوته.

(فِ یا فَ) (اِ.) درختی است از تیره نخل‌ها که در مناطق گرم آسیا (هندوستان و جزایر سند و جاوه) می‌روید. درختی است نسبتاً بلند و برگ‌هایش شانه‌ای هستند که در انتهای تنه برافراشته این درخت مانند تاجی قرار دارند. چوب این درخت را در نجاری‌های ظریف به کار می‌برند و از پوست آن الیاف قابل نساجی به دست می‌آورند و جوانه انتهایی تنه آن را به نام کلم فوفل – چون مانند پنیر نرم است – به مصرف تغذیه می‌رسانند.

(فُ) (اِ.) نک فقاع.

[ معر. ] (اِ.) = پولاد: آلیاژی سخت که ماده اصلی آن آهن و مقدار کمی کربن است.
۲- گرز.

[ ع. ] (اِ.) گندم و نخود و حبوب دیگر که از آن‌ها نان سازند.