اسم

[ انگ. ] (اِ.) از بازی‌های می‌دانی بسیار رایج که بین دو دسته ۱۱ نفری در زمینی به مساحت ۵۵ * ۹۵ یا ۹۰ * ۱۲۰ – انجام می‌شود. این بازی با توپ و توسط پا انجام می‌گیرد.

(دَ) [ انگ – فا. ] (اِ.) نوعی بازی با وسیله‌ای میز مانند معمولاً چوبی و مستطیل شکل شبیه زمین فوتبال در اندازه‌های مختلف که از میله‌هایی دارای چند آدمک و دو دروازه تشکیل می‌شود و هر یک از بازیکنان سعی می‌کنند با چرخاندن میله‌ها و ضربه زدن به توپ توسط آدمک‌ها به دیگری گل بزند.

[ انگ. ] (اِ.) بازیکن فوتبال.

[ انگ. ] (اِ.) نوعی بازی فوتبال با مقررات و توپ ویژه که در سالن سرپوشیده بین دو تیم پنج نفره برگزار می‌شود، فوتبال سالنی.

(تَ) (اِ.)
۱- نی کوتاهی که با آن به طرف چیزی فوت کنند.
۲- نی لبک.

(تِ) (اِ.)
۱- دستار، حوله.
۲- لنگ حمام.

(فُ تُ) [ فر. ] (اِ.) نام مکتبی در هنر، موسیقی و ادبیات در ایتالیا که از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۵ رواج داشته‌است، بنیانگذار این مکتب ف. ت. مارتینی شاعر ایتالیایی بوده‌است. ویژگی این مکتب رها کردن سنت‌ها و رسوم معمول، طرد تغزل از شعر، ایجاد سبکی نثر مانند، و بیان تلاش‌ها و سر و صداهای صنعتی زندگی نو می‌باشد.

(فُ تُ) [ انگ. ] (اِ.) کوانتوم انرژی تابش الکترومغناطیسی که ذره‌ای بدون جرم و سکون بار الکتریکی است. (فره).

(فُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- گروه، دسته.
۲- قسمتی از ارتش، هنگ ؛ ج. افواج.

(اِ.) پود.