اسم

(عَ) [ ع. عزاء ]
۱- (مص ل.) شکیبایی کردن.
۲- (اِمص.) صبر و شکیبایی، شکیبایی در مصیبت.
۳- سوگواری.
۴- (اِ.) در فارسی به معنای سوگ، ماتم.

(عَ) [ عبر – ع. ] (اِ.) طبق روایات، یکی از سه فرشته (هاروت، ماروت، عزازیل) که خدا آنان را به کره زمین فرستاد تا مانند آدمیان زندگی کنند و از محرمات بپرهیزند والا تنبیه شوند. عزازیل پس از چندی چون دانست که از عهده این امتحان برآمدن مشکل است اظهار عجز نمود و معاف شد، ولی دو تن دیگر به مأموریت خود ادامه دادند و فریب زنی را خوردند، شراب نوشیدند و به پادافره این کردار در چاه بابل معلق شدند و تا روز رستاخیز بدین حال خواهند ماند.

(عَ رَ) [ ع. ] (اِ.) ترکیدگی دست و پای ستور.

(عِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- بینی، استخوان پشت بینی.
۲- اول هر چیزی.
۳- سردار، بزرگ قوم.

(عَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- دانش شناخت وزن شعر و تغییرات آن.
۲- جزو آخر از مصراع اول هر بیت.

(عُ) [ ع. ] (اِ.) جِ عرق.
۱- رگ‌ها.
۲- ریشه‌ها.

(عَ رَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- مایعی که از تقطیر جوشانده برخی ازگیاهان مانند بیدمشک، کاسنی و… به دست می‌آید.
۲- نوشابه الکل دار که از تقطیر کشمش، انگور و… به دست می‌آید.
۳- مایعی مرکب از: آب، نمک، اوره و… که از غده‌های زیرپوستی ترشح می‌شود. ؛ ~ کسی را در آوردن کنایه از: کسی را خسته و فرسوده کردن.