اسم

(عَ رَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عرصه. کنایه از: رستاخیز و صحرای محشر.

(عِ رْ) [ ع. ] (اِ.)
۱- رگ.
۲- اصل، ریشه. ج. اعراق و عروق.

(عَ ص) [ ع. عرصه ] (اِ.)
۱- حیاط، فضای خالی جلوی خانه.
۲- میدان.
۳- صحرا. ج. عرصات. ؛ ~ را به کسی تنگ کردن در فشار و مضیقه قرار دادن. ؛ به ~ رسیدن کسی الف – بزرگ شدن و از عهده کارهای خود برآمدن. ب – به ثروت و قدرت رسیدن.

(عُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- جانب، طرف، کرانه.
۲- مال ملت، بیت المال.

(عِ رْ) [ ع. ] (اِ.) آبرو، ناموس.

(عِ یا عَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) ساحل، کناره آب.
۲- مقامی است در موسیقی.

(عَ یِ) [ ع. عرائس ] (اِ.) جِ عروس.

(عَ یِ) [ ع. عرائض ] (اِ.) جِ عریضه.

(عَ رَ) [ ع. ] (اِ.) تازی، از نژاد عرب. ؛به ~ُ عجمی بند نبودن کنایه از: هیچ پشت و پناهی نداشتن. ؛ از بیخ ~ بودن کنایه از: الف – مطلقاً انکار کردن. ب – هیچ ندانستن.