طایف
(یِ) [ ع. طائف ] (اِفا.)
۱- طواف – کننده.
۲- شبگرد.
(یِ) [ ع. طائل ]
۱- (اِفا.) برنده، قاطع.
۲- (اِ.) فزونی، مزیت.
۳- توانایی، قدرت.
۴- توانگری.
۵- فراخی، وسعت.
۶- فایده، سود.
(نَ یا نُ) (اِمر.)
۱- ایوانی کم عرض که در جلو اطاق سازند.
۲- نمای دیوار به صورت طاق که عرض و پهنایی نداشته باشد.