اسم

طایفه

(یِ فِ) [ ع. طائفه ]
۱- (اِفا.) مؤنث طایف.
۲- تیره، دسته.
۳- پاره‌ای از چیزی. ج. طوایف.

(یِ) [ ع. طائل ]
۱- (اِفا.) برنده، قاطع.
۲- (اِ.) فزونی، مزیت.
۳- توانایی، قدرت.
۴- توانگری.
۵- فراخی، وسعت.
۶- فایده، سود.

(لِ) [ ع. ] (اِ.) نوعی خربزه پیش رس و شیرین و لطیف که قسمت خوراکی آن زرد یا سبز است.

[ ع. ] (اِفا.)
۱- نافرمان، سرکش.
۲- ستمکار، ظالم.

(اِ.)
۱- تاک، مو.
۲- درختی که شاخه نداشته باشد.

[ معر. ] (اِ.)
۱- سقف، سقف محدب.
۲- طیلسان، ردا.
۳- دست، طاقه.
۴- رف، طاقچه.

(نَ یا نُ) (اِمر.)
۱- ایوانی کم عرض که در جلو اطاق سازند.
۲- نمای دیوار به صورت طاق که عرض و پهنایی نداشته باشد.

(قُ رُ) (اِمر.) = طاق و طرنب. طاق و ترنب. طاق و ترم: کروفر، طمطراق، فر و شکوه.

(قَ) [ ع. طاقه ] (اِ.)
۱- قدرت، توانایی.
۲- تحمل.

(چِ) (اِمصغ.) رف، طاق کوچک. ؛~ بالا گذاشتن ناز کردن، فخر فروختن.