اسم

(ضَ دَ) [ ع – فا. ] (اِمر.) نشانه‌ای به شکل دو خط مایل متقاطع (*).

(~. شَ) [ ع – فا. ] (اِمص.) توانایی، نیرو.

(~. فَ نّ) (اِمر.)
۱- حالتی در کشتی، که ورزشکاری پشت حریف را به زمین بزند.
۲- حالتی در مشت زنی که ورزشکاری حریف را به زمین اندازد و او نتواند در زمان تعیین شده از جا برخیزد.

(ض خَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) کلان و فربه گردیدن.
۲- تناور شدن.
۳- (اِمص.) فربهی، ستبری.

(ض دُ یَُ) [ ع. ضدیه ] (اِمص.)
۱- ضد هم بودن، مخالف هم بودن.
۲- دشمنی، ناسازگاری.

(ضَ رّ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- دشواری، تنگ دستی.
۲- گزند، آسیب.
۳- رنجوری.
۴- قحط.

(~. نَ یا نِ) [ ع – فا. ] (اِمر.) جایی که در آن سکه می‌زدند.