صفت نسبی بدیهی (بَ) [ ع. ] (ص نسب.) ۱- روشن، آشکار. ۲- آن چه که عقل برای پذیرفتنش نیاز به استدلال ندارد.
اسم بدیهیات (بَ یّ) [ ع. ] (اِ.) جِ بدیهه. ۱- امور بدیهی، چیزهای کاملاً آشکار و واضح. ۲- وقایع غیرمنتظره.