اسم

ذابل

(بِ) [ ع. ] (اِفا. ص.)
۱- پژمرده، پلاسیده.
۲- لاغر، نزار.
۳- خشک شده از عطش.

    ذایقه

    (یِ قِ) [ ع. ذائقه ] (اِ.) حسی که به وسیله آن طعم و مزه اغذیه و مواد دیگر درک می‌شود.

      ذات

      [ ع. ]
      ۱- (پش.) پیشوندی است به معنای صاحب، دارنده. مؤنثِ «ذو».
      ۲- (اِ.) حقیقت هر چیز.۳ – فطرت، جبلت. ~۴ – جسم.
      ۵- جوهر، گوهر.

        ذب

        (ذَ بّ) [ ع. ]
        ۱- (مص م.) راندن، دفع کردن.
        ۲- (اِمص.) منع، دفع.

          ذات البروج

          (تُ لْ بُ) [ ع. ] (اِمر.)
          ۱- دارنده برج‌ها، صاحب برج‌ها.
          ۲- در نجوم قدیم فلک هشتم محسوب می‌شده.

            Scroll to Top