اسم

(حَ ظّ) [ ع. ] (اِ.) بهره، نصیب. ج. حظوظ.

(حَ رِ) [ ع. حظیره ] (اِ.)
۱- محوطه، چهاردیواری.
۲- جایی که برای محفوظ ماندن چارپایان از باد و سرما درست کنند.

(حَ) (اِ.)
۱- پاپیروس.
۲- لوئی.

(حُ) [ ع. ] (اِ.) جِ حصن ؛ دژها، پناهگاه‌ها.

(حَ صا) [ ع. ] (اِ.)
۱- سنگریزه.
۲- شمار بسیار.

(حَ) [ ع. ] (اِ.) بوریا، فرشی که از نی یا برگ خرما بافته شده باشد.

(حَ ضَ) [ ع. ] (اِ.)۱ – جای حضور.
۲- منزل.
۳- شهر.

(حَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) درو کردن محصول.
۲- (اِ.) درو.