اسم

وطاء

(وَ) [ ع. ] (اِ.) زمین نشیب و پست میان زمین‌های بلند.

    وطاء

    (وِ) [ ع. ] (اِ.)
    ۱- گستردنی، فرش.
    ۲- سجاده، ج. اوطئه.

      وطأت

      (وَ أَ) [ ع. وطأه ] (اِمص.)
      ۱- پایمال، پایمال شدگی.
      ۲- تنگی، سختی.

        وطر

        (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.) حاجت، نیاز.

          وطن

          (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.)
          ۱- زادگاه، میهن. ج. اوطان.
          ۲- (اِمص.) اقامت در جایی.

            وصله

            (وَ لِ) [ ع. وصله ] (اِ.) پینه، پاره.

              وصمت

              (وَ مَ) [ ع. وصمه ] (اِ.)
              ۱- ننگ، عار.
              ۲- عیب، نقص.

                وشنگ

                (وَ شَ) (اِ.)
                ۱- میل آهنی که به وسیله آن دانه پنبه را از پنبه خارج کنند.
                ۲- میل حلاج.

                  وشی

                  (~.) [ ع. ] (اِ.)
                  ۱- نگار و نقش جامه از هر رنگ.
                  ۲- جوهر شمشیر. ج. وشاء.

                    Scroll to Top