اسم

وطاء

(وَ) [ ع. ] (اِ.) زمین نشیب و پست میان زمین‌های بلند.

    وطاء

    (وِ) [ ع. ] (اِ.)
    ۱- گستردنی، فرش.
    ۲- سجاده، ج. اوطئه.

      وطأت

      (وَ أَ) [ ع. وطأه ] (اِمص.)
      ۱- پایمال، پایمال شدگی.
      ۲- تنگی، سختی.

        وطر

        (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.) حاجت، نیاز.

          وطن

          (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.)
          ۱- زادگاه، میهن. ج. اوطان.
          ۲- (اِمص.) اقامت در جایی.

            وصلت

            (وَ لَ) [ ع. وصله ] (اِ.)پیوستن، پیوستگی.

              وصله

              (وَ لِ) [ ع. وصله ] (اِ.) پینه، پاره.

                وصمت

                (وَ مَ) [ ع. وصمه ] (اِ.)
                ۱- ننگ، عار.
                ۲- عیب، نقص.

                  وشنگ

                  (وَ شَ) (اِ.)
                  ۱- میل آهنی که به وسیله آن دانه پنبه را از پنبه خارج کنند.
                  ۲- میل حلاج.

                    Scroll to Top