اسم

وطاء

(وَ) [ ع. ] (اِ.) زمین نشیب و پست میان زمین‌های بلند.

    وطاء

    (وِ) [ ع. ] (اِ.)
    ۱- گستردنی، فرش.
    ۲- سجاده، ج. اوطئه.

      وطأت

      (وَ أَ) [ ع. وطأه ] (اِمص.)
      ۱- پایمال، پایمال شدگی.
      ۲- تنگی، سختی.

        وطر

        (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.) حاجت، نیاز.

          وطن

          (وَ طَ) [ ع. ] (اِ.)
          ۱- زادگاه، میهن. ج. اوطان.
          ۲- (اِمص.) اقامت در جایی.

            وصایت

            (وَ یا وِ یَ) [ ع. وصایه ] (اِ.) پند، نصیحت.

              وصل

              (وُ یا وِ) [ ع. ] (اِ.)
              ۱- استخوانی که نشکند و با استخوان دیگر نیامی‌زد.
              ۲- فراهم آمدنگاه دو استخوان، محل اتصال دو استخوان ؛ ج. اوصال.

                وصلت

                (وَ لَ) [ ع. وصله ] (اِ.)پیوستن، پیوستگی.

                  وصله

                  (وَ لِ) [ ع. وصله ] (اِ.) پینه، پاره.

                    Scroll to Top