اسم

(فَ لَ یّ) (اِ.) اشعار و ترانه‌هایی با اوزان عروضی یا هجایی که به زبان‌ها یا لهجه‌های محلی و روستایی سروده شده.

(فَ دَ) (اِ.) ابزاری فلزی که در آن سنگ مخصوص تعبیه کرده‌اند و با آن آتش روشن کنند.

(فَ لَ یِّ) [ معر. ] (اِ.) اشعار و ترانه‌هایی که به زبان‌ها و لهجه‌های محلی و روستایی سروده شده.

(فَ نَ) [ تر. فنار. ] (اِ.) ابزار فلزی پیچ در پیچ که دارای قوه ارتجاعی است.

(فَ هْ) [ ع. ] (مص م.)
۱- درک کردن، دریافتن.
۲- (اِمص.) درک، دریافت.
۳- (اِ.) نیروی فهم و ادراک. جِ افهام.

(فِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- حوضچه‌ای در کشتی که زهاب آب‌های کشتی در آن جمع گردد.
۲- بشکه‌ای در کشتی که در آن آب شیرین ریزند.
۳- کاسه‌ای که بدان آب شیرین تقسیم کنند؛ ج. فناطیس.

(فِ هَ یا هِ) (اِ.) چوبی که کشتی بانان بدان کشتی رانند، پاروی کشتی.

(فَ کُ ئِ) [ انگ. ] (اِ.) دستگاه تهویه مطبوع که برای داخل ساختمان به کار می‌رود.

(فِ) [ ع. فناء ] (اِ.) پیش سرای که فراخ و گشاده باشد.