اسم

(فَ) (اِ.) نک افسار.

(فَ) (اِ.) افسان، سنگی که با آن کارد یا شمشیر را تیز کنند.

(فَ زَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- ترس، بیم.
۲- ناله، زاری.

(فُ) (اِ.) بُش، پُش، فُش ؛ یال اسب.

(فَ) (اِ.) چرک، ریم.

(فَ ض) [ ع. فریضه ] (اِ.)
۱- واجب، لازم.
۲- آن چه که خداوند انجام آن را بر انسان واجب کرده.

(فَ) [ ع. ] (اِ.) گروه، گروه مردم.

(فَ قَ یا ق) [ ع. فریقه ] (اِ.)
۱- عده‌ای از گوسفندان متفرق و پریشان شده به شب از گله خود.
۲- نوعی طعام که از دانه شنبلید یا خرما یا دیگر دانه‌ها پزند.
۳- شنبلیله.

(فَ قَ) [ ع. ] (اِ.) تثنیه فریق.
۱- دو گروه.
۲- کنایه از: شیعه و سنی.
۳- جن و انس.