اسم

(فَ رْ یا رّ) [ په. ] (اِ.)
۱- فروغی ایزدی که بر دل هر کس بتابد اورا بر دیگران برتری می‌دهد.
۲- شکوه، جلال.
۳- زیبایی، برازندگی.

(فِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- نوعی کوره یا اجاق در بسته برای پخت و پز.
۲- نوعی ابزار فلزی گرم شونده برای چین و شکن دادن به موی سر.
۳- ابزار مشابهی که در گل سازی برای شکل دادن به گل‌ها به کار می‌رود، اتوی گل سازی.

(فَ فَ رِ) (اِ.)
۱- سبوس آرد گندم یا جو.
۲- نخاله، زنگ زده.
۳- کهنه و مانده.

(فَ خَ) [ ع. ] (اِ.) جرعه‌ای از آب.

(فَ) [ ع. ] (اِ.) اخگر خاموش، انگشت.

(فُ) [ ع. ] (اِ.) جِ فحل.

(فَ حْ وا) [ ع. ] (اِ.) مضمون، مفهوم سخن.

(فَ) [ معر. ] (اِ.) دام، تله. ج. فخاخ، فخوخ.

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- سفال، گل خشک.
۲- سبو.
۳- در فارسی به معنای کوزه گر.