اسم

(غِ) (اِ.) آواز بلند.

(غُ) [ ع. ] (اِ.) جِ غیث ؛ باران‌ها.

(غِ بِ) (اِ.)
۱- پولک جوشن، تکه‌های آهنی که در جوش به کار می‌بردند.
۲- تیردان.

(غِ یْ) [ ع. ] (اِ.) باران.

(غ رَ) [ ع. غیره ]
۱- (مص ل.) رشک بردن.
۲- (اِمص.) حمیت، جرأت.
۳- ناموس پرستی.
۴- (اِ.) رشک.

(طِ) [ ع. ] (اِ.) فرو رفتن در آب.

(غُ) [ ع. غوغاء ] (اِ.)
۱- مردم بسیار و درهم آمیخته.
۲- در فارسی به معنی جار و جنجال زیاد و فغان.