اسم

(طَ لِ) [ ع. طبله ] (اِ.)۱ – صندوق کوچک.
۲- ج عبه عطار.
۳- طَبَق.

(طَ) [ ع. ] (اِ.) پزشک، حکیم.

(طَ عَ) [ ع. طبیعه ] (اِ.)
۱- سرشت، خوی.
۲- آن بخش از جهان که ساخته دست آدمی نیست.

(طَ بَ) [ معر. ] (اِ.) ظرفی شبیه سینی اما بزرگ تر از جنس چوب یا فلز که با آن چیزهای خوردنی حمل کنند.

(طَ بَ) [ ع. ] (اِ.) جِ طبقه.
۱- درجات، مرتبه‌ها.
۲- گروه‌ها، جماعات.

(طَ بَ قِ) [ ع. طبقه ] (اِ.)
۱- درجه، مرتبه.
۲- صنف، دسته.
۳- فضایی در یک ساختمان، میان دو سقف یا یک کف و یک سقف، اشکوب.

(طَ) [ ع. ] (اِ.) یکی از آلات ضربی و رزمی و آن عبارت است از استوانه‌ای که در دو طرف آن پوست کشیده شده‌است. دُهل (یک رویه و دو رویه).

(طِ بّ) [ ع. ]
۱- (مص م.) درمان کردن.
۲- (اِ.) معالجه.
۳- پزشکی.